Tenisi birinci kere izleyen herkesin başında birebir soru belirir: “Bu spor niçin bu kadar karışık sayılıyor?”
Futbolda gol, basketbolda sayı nettir ancak teniste bir anda 15, sonra 30, sonra 40… Üstelik 45 olması gerekirken 40’ta durur, akabinde “deuce” diye bir şey çıkar, “avantaj” girer devreye.
Aslında işin hoş tarafı tam da burada. Zira tenis skorlaması, yalnızca bir puan sayma metodu değil; yüzyıllar öncesinden bugüne taşınan bir kültür. Gel, bu garip lakin bir o kadar da tesirli sistemin gerisindeki kıssaya birlikte bakalım.
Tenisin skor sistemi çağdaş sporlardan çok daha eski bir kültüre dayanır.
Tenisin kökleri, 12. ve 13. yüzyıl Fransası’nda oynanan “Jeu de Paume” isimli oyuna uzanır. O devirlerde tenis, bugünkü üzere herkesin oynadığı bir spor değil; daha çok saray etraflarının, aristokratların ve soyluların cümbüşüydü.
Dolayısıyla oyunun lisanı de halk sporu mantığıyla değil, devrin alışkanlıkları ve sembolleriyle şekillendi. Skorların bugün hâlâ bize garip gelmesinin nedeni de tam olarak bu. Tenis, sayıları kolaylaştırmak yerine geleneği müdafaayı seçti.
Skorların 15-30-45 olarak başlamasının gerisinde saat mantığı olabilir.
Tenis skorlamasıyla ilgili en çok kabul gören teorilerden biri, saat kadranı üzerinden yapılan ölçüm. Evvelden kort kenarında büyük bir saat bulunduğu ve her kazanılan puanın ibreyi çeyrek çeşit ilerlettiği düşünülüyor. Birinci puan 15, ikinci 30, üçüncü 45… Dördüncü puanda ise oyun bitmiş sayılıyor.
Bu sistem, hem izleyenler için görsel olarak anlaşılırdı hem de oyunun temposunu somut bir formda gösterirdi. Yani skor tabelası aslında bir nevi vakit göstergesiydi.
45 yerine 40 denmesi, oyunu daha akıcı ve anlaşılır hale getirmek için ortaya çıktı.
Burada herkesin başını kurcalayan o kritik soruya geliyoruz: “Madem 45 vardı, neden 40’a dönüldü?”
Cevap büsbütün pratiklik. Teniste oyunun en kritik anlarından biri olan 40-40, yani deuce durumu, bir istikrar anıdır. Bu noktadan sonra oyunu kazanmak için arka arda iki puan almak gerekir.
Eğer skor 45 olarak kalsaydı, bu istikrar durumlarını hem söylemek hem de takip etmek çok daha sıkıntı olacaktı. Vakitle 45, 40’a yuvarlandı ve tenis lisanı bugünkü akıcılığına kavuştu.
Tenis skorlaması, oyunun “kolay kazanılan” bir spor olmadığını hissettirmek için şuurlu olarak karmaşıktır.
Tenis, tarih boyunca biraz da elit bir spor olarak algılandı. Kurallarını bilmek, tabirlerine hâkim olmak ve oyunu hakikaten anlamak bir öğrenme süreci gerektiriyordu.
15-30-40 sistemi de bu kültürün bir modülü. Tenisi izleyen herkes skoru çabucak anlayamasın; oyunun içine giren, lisanını çözen izleyici daha derin bir bağ kursun diye.
Bu skor sistemi, oyuncular üzerinde de bir ruhsal baskı yaratır.
Teniste skor tabelası yalnızca bir bilgi ekranı değildir; oyuncunun zihninin tam karşısındadır. 40 sayısına ulaşmak, “oyunu kazanmaya bir adım kaldı” demektir.
Rakip içinse bu, baskının tepe yaptığı andır. Bilhassa 30-40, 40-30 ve deuce anları, maçın bahtını belirleyen kırılma noktalarıdır. Bu sistem sayesinde tenis, fizikî olduğu kadar mental dayanıklılık gerektiren bir oyuna dönüşür.
Deuce ve avantaj kavramları tenis skorlamasının karakterini tamamlar.
Teniste tek bir puan farkıyla oyun kazanamazsın. Skor 40-40 olduğunda, bir oyuncunun sahiden üstünlüğünü kanıtlaması gerekir. İki puan üst üste almak, yalnızca yetenek değil; sabır, soğukkanlılık ve cüret ister.
Bu yüzden tenis, istikrarın ve zihinsel gücün öne çıktığı bir gayret olarak görülür.
Bugün hâlâ 15-30-40 sisteminin kullanılması, tenisin geleneğine duyduğu hürmetin göstergesidir.
Tenis artık son derece çağdaş bir spor. Hawk-Eye teknolojisi, istatistikler, bilgi tahlilleri oyunun merkezinde. Ancak skorlar hâlâ yüzlerce yıl öncesinden gelen biçimde sayılıyor. Zira tenis, geçmişiyle bağını koparmak istemiyor.
Her “40-40” anonsunda, aslında yalnızca bir skor değil; tenisin hafızası, kültürü ve ritüeli de kortta yaşamaya devam ediyor.
