Kahve Takıntısından Kıyafet Değiştirmemeye: Klasik Müziğin Dehalarının 10 Garip Alışkanlığı
Deha biraz da gariplikle mi gelir? Görünüşe bakılırsa evet. Klasik müzik tarihine damga vurmuş bestekarlar ve virtüözler sırf notalarıyla gündemde kalmamış. Günlük hayattaki alışkanlıklarıyla da hayli konuşulmuş. Her ne kadar bize garip gelse de bu alışkanlıklar onlar için bir ömür biçimi haline gelmiş. Onların geçmişte konuşulan alışkanlıklarını artık tekrar konuşmak istedik!
1. Kahve çekirdeği takıntısı olan bir isim: Ludwig van Beethoven
Beethoven için sabah kahvesi latifeye gelmezdi. Her bir fincan için tamı tamına 60 adet kahve çekirdeğini tek tek eliyle sayardı. 59 olsa tadı bozulur, 61 olsa midesi rahatsız olurdu güya. Beethoven’ın tıpkı vakitte ilham konusunda tıkandığı durumlarda yanında leğen taşıdığını, başını leğene tutup soğuk su döktüğünü ve ilham kazandığını da belirtelim. Hayli garip!
Eğer Beethoven yaşıyor olsaydı hoş vakit geçirmek için kesin RHM KAFE’de kahvesini yudumlardı! İstiklal Caddesi’nin görünümünü izlerken insanın içi ilham doluyor…
RHM KAFE’ye gitmek için Türkiye İş Bankası Fotoğraf Heykel Müzesi girişini bulmanız yeterli!
2. Sabah çalışır lakin öğle uyur: Lucas Debargue
Listemizin en genç ve alışılmamış ismi diyebiliriz. Bir devir piyanoyu bırakıp süpermarkette kasiyerlik yapmış olması bir yana, çalışma usulleri de çok öteki. Konser günleri şaşmaz bir totemi var. Sabahları çalışıyor, akabinde öğlenden sonraları ise kesinlikle uyuyor. 16 yaşında piyano eğitimini bırakmış, 18 yaşında edebiyat okumaya başlamış, 20 yaşında ise piyanoya geri dönmüş. Düzgün ki de dönmüş!
3. Yalnızca beyaz besinler tüketen biri: Erik Satie
Müzik tarihinin en eksantrik karakteri. ‘Ben yalnızca beyaz yiyecekler yerim.’ diyerek kendine yumurta, şeker, rendelenmiş kemik, tuz, hindistan cevizi, tavuk ve pirinçten oluşan bir beslenme nizamı oluşturmuş vaktinde. Ayrıyeten dolabında birbirinin birebiri 12 adet gri kadife ekip elbise varmış ve biri eskimeden oburunu asla giymezmiş.
4. Yazın ortasında Glenn Gould’ın giydiği bu palto ve şapka da ne alaka?
Kanadalı dahi piyanist Gould, hasta olmaktan çok korkan biriydi. Ağustos sıcağında bile onu palto, atkı ve eldivenle görebilirdiniz. Konserlerde ise yalnızca babasının yaptığı altı kesilmiş ve gıcırdayan o eski sandalyeye otururdu. Sandalye o kadar alçaktı ki çalarken burnu neredeyse tuşlara bedeldi.
5. Düşünmüyor, başını tutuyor: Pyotr Ilyich Tchaikovsky
Büyük Rus bestekar Tchaikovsky’nin sahne korkusu değişik bir boyuttaydı. Orkestra yönetirken başının gövdesinden ayrılıp yere düşeceğine dair anlamsız bir endişe yaşardı. Bu yüzden provalarda sol eliyle daima çenesini ve başını tutarak yönetirdi.
6. Sayılara olan takıntısı farklı bir boyuttaydı: Anton Bruckner
Bruckner’de numeromania dediğimiz sayma hastalığı vardı. Pencereleri, yerdeki taşları ve nota sehpalarını bile durmaksızın sayardı. Daha ürkütücü olanı ise vefat eden insanlara olan merakıydı. Beethoven ve Schubert’in mezarları açıldığında oradaydı ve kafataslarını ellerine alıp öpmüştü… 😰
7. 13 sayısından her vakit kaçmaya çalıştı: Arnold Schoenberg
Modern müziğin babası Schoenberg, 13 sayısından ölesiye korkardı. Yani triskaidekaphobia dediğimiz bir fobisi vardı. ‘Moses und Aaron’ operasının ismini harf sayısı 13 olmasın diye Aaron’daki bir ‘a’ harfini atarak değiştirmişti. Mukadderatın cilvesi; 76 yaşında (7+6=13), ayın 13’ünde ve gece yarısına 13 dakika kala vefat etti.
8. Karanlık korkusu değil, sevgisi resmen: Grigory Sokolov
Günümüzün yaşayan efsanesi Sokolov, stüdyo kaydı yapmayı katiyetle reddediyor. Yalnızca konser kayıtlarına müsaade veriyor. Konser salonunda ise ışık takıntısı var. Salon neredeyse zifiri karanlık olacak kadar loşlaştırılmadan piyanonun başına geçmiyor. Takıntı üzere fakat onunkisi garip bir alışkanlık olmuş.
9. Uykusuzluk bir sıkıntı değil, alışkanlıktı: Johann Sebastian Bach
Bach’ın günde yalnızca birkaç saat uyuduğu, geri kalan vakti beste yaparak yahut ders vererek geçirdiği biliniyor. 20’den fazla çocuğu olan biri için bu tempo aslında başlı başına garip sayılabilir.
10. Ona ilham en garip yerde geliyormuş: Wolfgang Amadeus Mozart
Mozart’ın en yaratıcı anlarının bir kısmı tuvalette geçiyordu. Ailesine yazdığı mektuplarda bundan pek rahat bir halde bahsediyor. Ona nazaran vücut rahatladığında zihin de özgürleşiyordu. Artık tuvalette beste hazırlamak bir alışkanlık olmuştu.
